Чтение онлайн

– А яны і захварэлі,- адказала Соня,- і ДАВОЛІ моцна.

Аліса паспрабавала ўявіць падобны дзіўны лад жыцця, але ж заблыталася яшчэ горш, таму працягнула:

– А чаму яны жылі на дне калодзежа?

– Ці хочаш яшчэ гарбаты?- заботліва спытаўся ў Алісы Заяц.

– Я пакуль анічога не піла,- пакрыўджана адказала дзяўчынка,- таму не магу спажыць ЯШЧЭ.

– Ты пэўна хацела казаць, што не можаш узяць МЕНЕЙ,- заўважыў Капялюшнік,- таму што ўзяць БОЛЬШ, чым анічога, значна лягчэй.

– А ў вас ніхто і не пытаўся,- сказала Аліса.

– А хто цяпер робіць заўвагі!- трыўмфуючы заўважыў Капялюшнік.

Аліса нават не знайшла, што адказаць, таму самастойна наліла сабе гарбаты і зрабіла бутэрброд, а потым зноў накіравала Соне сваё пытанне:

– Чаму яны жылі на дне калодзежа?

Соня зноў думала хвіліну ці дзве, а потым адказала:

– Таму што гэта быў патачны калодзеж.

– Няма такіх,- пачала Аліса абурана, але Капялюшнік і Заяц пачалі на яе шыкаць, а пакрыўджаная Соня заўважыла:

– Калі ты такая разумная, можа скончыш гісторыю сама?

– Ёечкі, не! Калі ласка, працягвайце,- пакорліва прамовіла Аліса,- Я болей не буду вас перарываць. Можа дзесці адзін ёсць.

– Зразумела ж, толькі адзін,- злосна сказала Соня, але згадзілася працягваць.- Дык вось, гэтыя тры сястрычкі вывучалі...

– Вывучалі што?- спытала Аліса, забыўшы пра свае абяцанні.

– Патаку,- нават не падумаўшы адказала Соня.

– Мне патрэбна чыстая чашка,- перарваў размову Капялюшнік,- рухаемся на адно месца.

Ён сеў на новае месца, Соня села на яго папярэдняе, Заяц на месца Соні, а Аліса на тое, дзе толькі што сядзеў Заяц. Капялюшнік адзіны,хто атрымаў ад гэтага выгоду, а Алісе было горш за ўсіх, бо Заяц, толькі што кінуў у талерку малочнік.

Аліса не жадаючы больш пакрыўдзіць Соню, асцярожна спыталася:

– Прабачце, я не надта зразумела. Дзе яны бралі патаку?

– Ты ж можаш браць воду з “вадзянога калодзежа”,- заўважыў Капялюшнік,- дык чаму нельга выцягнуць патаку з “патачнага”. Дурнічка.

– Але ж яны жылі на дне?- запыталася Аліса ў Соні, быццам не пачула заўвагу Капялюшніка.

– Зразумела,- адказала Соня,- на самым глыбокім дне.

Падобны адказ надта засмуціў бедную Алісу, дзякуючы гэтаму Соня магла колькі часу гаварыць без перапынення:

– Яны вывучалі патаку,- працягвала Соня, пазяхаючы і паціраючы вочы, бо зноў засынала,- і разнастайныя рэчы, якія пачынаюцца на “М”.

– Чаму на “М”?- спытала Аліса.

– Чаму не?- заўважыў Сакавіцкі Заяц.

Аліса замаўчала.

А Соня ўжо паспела заплюшчыць вочы і заснуць, але пасля штуршка Капялюшніка, яна прачнулася з невялічкім енкам і працягнула:

– ... якія пачынаюцца на “М”: мышалоўку, месяц, мудрасць і мноства: ты напэўна чула выраз “вялікае мноства” - а хутчэй за ўсё ня ведаеш, як яго вывучаць.

– Вы ў мяне пытаецеся?- збянтэжылася Аліса.- Я не думаю...

– Тады і не кажы,- сказаў Капялюшнік.

Гэта ўжо было занадта. Аліса ў раз’юшанасці паднялася і пайшла прэч, Соня адразу ж заснула, а астатнія нават не адрэагавалі на Алісін сыход, хаця яна двойчы паварочвалася на іх, спадзеючыся, што яе паклічуць назад. Апошнім разам Капялюшнік з Зайцам запіхвалі Соню ў велізарны імбрык.

– Каб я яшчэ ТУДЫ вярнулася!- сказала Аліса, хаваючыся за дрэвамі.- Гэта самае бязглуздае чаяванне з тых, што я бачыла!

Толькі яна гэта прамовіла,як заўважыла дрэва з дзвярамі ў сярэдзіне.

– Так, так, цуды працягваюцца.- падумала яна.- Але ж сённе ўвесь дзень дзівосны. Лічу, што трэба туды пайсці.

Праз дзверы ў дрэве яна зноў патрапіла ў доўгую залу са шкляным столікам.

– На гэты раз я зраблю ўсё правільна,- сказала яна сабе, узяла са століка залаты ключык і адчыніла дзверы ў садочак. Потым пачала адкусваць кавалачкі ад грыба (што ляжаў у яе кішэні), пакуль не стала ростам у трыццаць сантыметраў, каб прайсці праз дзверы і ЎРЭШЦЕ патрапіла ў доўгачаканы прыгожы садочак, сярод яркіх кветак і прахалодных фантанаў.

Вялізны ружовы куст стаяў ля ўвахода, і ружы, якія раслі на ім, былі з большага белымі, але тры садоўнікі самааддана фарбавалі іх у чырвоный колер. Гэта моцна здзівіла Алісу і яна падкралася бліжэй, каб паслухаць, аб чым гамоняць садоўнікі, і вось, што пачула:

– Асцярожней, Пяцёрка! Ты ледзь не абліў мяне фарбай!

– А што я,- казаў Пяцёрка маркотным тонам,- гэта Сямёрка штурхнуў мяне!

На што Сямёрка маментальна адрэагаваў:

– Малайчына, Пяцёрка! Валі ўсё на іншых!

– ДОСЫЦЬ ТАБЕ балбытаць,- адказаў Пяцёрка,- я чуў, што Каралева збіраецца цябе пакараць!

– За што ўжо?- спытаў першы садоўнік.

– Гэта не ТВАЕ справы, Двойка,- акрысіўся Сямёрка.

– Не! Гэта АГУЛЬНЫЯ справы.- казаў Пяцёрка,- Ён ўчора прыцягнуў кухару замест звычайнай цыбулі, цыбуліны цюльпану!

Сямёрка кінуў свой пэндзаль аб зямлю:

– Ах! Як жа ж гэта не...- пачаў ён, але раптам убачыў Алісу, якая назірала за імі, следам за Сямёркай на дзяўчынку звярнулі ўвагу астатнія і кінуліся ёй у ногі.

– Скажыце калі ласка,- далікатна спытала Аліса,- навошта вы фарбуеце ружы?

Пяцёрка з Сямёркаю маўчалі, але выразна глядзелі на Двойку. Урэшце той прамовіў ціхім голасам:

– Ці ж вы бачыце, міс, гэта павінны былі быць чырвоныя ружы, а мы памылкова вырасцілі белыя, і калі Каралева даведаецца пра гэта, нам адсякуць галовы. Таму мы і спяшаемся паспець да яе з’яўлення...

У гэты момант Пяцёрка, сачыўшы за межамі сада, з тугою закрычаў:

– Каралева! Каралева!

Усе тры адразу ж кінуліся тварамі ў зямлю. Адчуўся гук мноства крокаў і Аліса азірнулася, каб убачыць Каралеву.