Чтение онлайн

Дзіцянё 1-е (з бляшаным пудэлкам цукерак)

Ото ж вочы дым кусае.

Дзіцянё 2-е (са скруткам паркалю)

Будзе ж крама зноў такая?..

Дзіцянё 3-е (са скрынкай з цвікамі)

Як жа гэта агонь страша!

Дзіцянё 4-е (з кульком мукі)

А як з козачкаю нашай?

(Ідуць далей.)

Чуваць званкі, пасля ціхнуць; выходзіць з левага боку вясельная дружына; маладая ў вянку, малады з кветкай на грудзях, сват перапасаны праз плячо белым ручніком, музыка са скрыпкай, закоснік, маршалак і дзве дзяўчыны-дружкі.

Маладая (асоўваецца бяссільна пад грушу, закрываючы рукамі заплаканыя вочы)

Што тут стала? што тут стала? Ўсё ў дыму, усё прапала! Дзе ж мы сонейка сустрэцім? Галавы прыкрыці нечым.

Малады (садзіцца ля маладой, абнімаючы, прытульвае к сабе і супакойвае)

Ціха, міленькая, ціха. Як прыйшло, так пойдзе ліха; Пагаруем, пабядуем… Дасць Бог — хату адбудуем… (Горка ўсміхаючыся.) I вяселле дагуляем…

Мачыха маладой (выбягае, задыхаўшыся, з боку пажару)

Ах, ах! чым вас прывітаем?.. Чула, чула, галубочкі, Вашы звонкія званочкі!.. Так усе мы вас чакалі: Каравай прыгатавалі,— А які ж, ах, быў удачны! Каб вы зналі — які смачны!

Сват (п'янаваты, панура)

Відно, смачны, бо смалілі, Што аж хаты ў дым пусцілі.

Маршалак

Знаць, згуляці захацелі Без шлюбоўнікаў вяселле.

Музыка

Але толькі без музыкі — Пад пажарныя скавыкі.

Войчым маладога (выходзіць з боку пажару з пустымі, як і мачыха, рукамі)

Ну, прыехалі нарэшце! Вось чым сэрцайка пацешце, Малады і маладзіца.

Мачыха

Мы ў суседавай святліцы Вас ад шлюбу выглядаем; Гаманім сабе, чакаем…

Войчым

Як вам ведама — дзе мелі Адгуляць ваша вяселле.

Закоснік

Ў вашых можна б скруціць ногі Ні разгону, ні падлогі.

Мачыха

А тут раптам у ваконцы Віднюсенька, як бы ў сонцы!

Войчым

Тут у лямант бабы, дзеці.

Мачыха

К сваім хатам мы ляцеці… Ўратаваці не прыйшлося.

Войчым

Найперш з нашых занялося.

Мачыха

Як жа собіла ў час гэткі Замарудзіць так вам, дзеткі?..

Сват (заметна манячы)

Мост зламаўся, ну, праждалі, Покі броду адшукалі.

Войчым (панура)

Знаем вашыя мы броды: Гэта так у нас заўсёды.

Соцкі (выбягае з парожнім вядром)

А вы што тут сталі ў кучы Ды, як мокрыя анучы, Не парушыцеся з месца? То ж не жарты вам, здаецца… Падпаліў ўсіх нейкі злодзей… Зараз воласць з прыскам пойдзе.

Маладая свой вянок, сват ручнік, а музыка скрыпку вешаюць на грушы, і ўсе ідуць за соцкім у бок пажару.

Стары (з ім разам старая і іх нявестка з грудным дзіцём; нясуць стол, начоўкі і калыску)

Я казаў вам, што заблізка — Пачарнела аж калыска.

Нявестка

Ах, забыліся дайнічкі!

Старая

Стаўма гэтта каля дзічкі.

Стары

А, рабі ўжо, як там знаеш.

Нявестка

Каго толькі не спытаеш — Адным чынам, што нам хтосьці Падпаліў сяло па злосці.

Старая

Каб звуглеў, як гэта сажа…

Стары

Чымся слухаць, што хто кажа, Лепш папраў дзіцю пялёнкі.